Nog zonder titel...

‘Als we het inzicht hebben dat elk mens een leven leidt dat even complex, vol verwachtingen, angsten, successen, blijdschap en verdriet  zit als het onze, kunnen we wellicht beseffen we dat we voorzichtiger met onze vooroordelen en woorden moeten zijn”

Mijn project krijgt steeds meer vorm. Ik ben nu twee keer bij Mo geweest, twee keer bij Abdel en drie keer met Nedda. Naast mijn prettige persoonlijke ervaringen, kan ik ook wel zeggen dat de foto's beter worden. Ik ben nogal kritisch op mijn eigen foto's, maar vind dat de laatste sessies wel hun vruchten beginnen af te werpen.

Ik heb een werkplan geschreven en Kaoutar was zo aardig om dit even netjes in een goed leesbaar document te zetten. Ik heb contact met de gemeente maar tot een afspraak met de wethouder Cultuur is het nog niet gekomen. Mijn werkplan hebben ze wel.

Ik heb besloten om vijf 'hoofdpersonen' te fotograferen van verschillende leeftijden. Zo is Nedda de vertegenwoordigster van de 20'ers, Mo van de 30'ers en Abdel van de senioren groep. Ik zoek nog naar een veertiger en vijftiger.

Aan de hand van oude persoonlijke foto's en nieuw beeld van de 'hoofdpersoon' zelf en familieleden, omgeving, interieur en wat verder relevant is , probeer ik een overzicht een mini -album te maken van het leven van de 'hoofdpersoon', een Marokkaanse Nederlander.

Ik heb me de laatste tijd vaak afgevraagd waarom ik dit allemaal doe. Ik vind de sterkste reden en achtergrond in het onderduikverleden van mijn moeder en de onderdrukking van een Joodse minderheid. Maar soms wantrouw ik mezelf, waar komt dit vandaan? Gelukkig vond ik bij mijn moeder op zolder het boek 'Ik, Ali' van Gunther Walraff die midden jaren 80 in het Ruhrgebied vermomd als Turkse gastarbeider discriminatie beschreef. Ik las het toen ik 18 was. Het stelt me gerust dat dit niet een opwelling is en ik wil graag bijdragen aan een positieve verandering. Maar hoe?

Ik las een interessant artikel in de Correspondent over hoe progressief Nederland beter haar ideeën over het voetlicht zou kunnen brengen tegen het oprukkende conservatieve geluid. De Amerikaanse politieke strateeg Shenker-Osorio formuleerde na uitvoerig onderzoek haar vier belangrijkste punten: Zeg waar je voor bent (en niet waar je tegen bent), benoem de boosdoener, roep op tot empathie (niet in beleidstaal maar gebruik herkenbare voorbeelden) en preek juist voor eigen parochie (en zorg dat medestanders helpen de boodschap te verbreiden).

Zo heb ik ook besloten af te zien van de titel 'Minder Minder?'. Alhoewel pakkend genoeg, vind ik het te polariserend. Ik beraad me over een nieuwe. Ik kwam in een Amerikaans boekje het verzonnen woord 'Sonder' tegen. Hetgeen door de auteur beschreven werd als het besef dat plotseling indaalt bij het zien van een willekeurige voorbijganger, dat diens leven even complex is als het onze met evenveel verwachting, angst, pijn en geluk als het onze. Het dekt veel beter de lading omdat het mij om verbinding en empathie gaat. Sonder! Sonder!...?

Bij 307 zijn er drie wandjes geplaatst om foto's op te hangen en nadat ik feedback kreeg, zag ik wat er nog meer moet gebeuren. Centraal wil ik een grote foto van 'de hoofdpersoon', een staand portret buiten genomen, het beeld van de persoon in de buitenwereld. Daaromheen moeten kleinere foto's van de belangrijke mensen, attributen en interieurs komen te hangen aangevuld met oud persoonlijk beeld, een wolk van associaties over deze persoon en zijn of haar binnenwereld.

Met Kaoutar samen werk ik aan een begroting en een plan om mijn beelden uiteindelijk in het openbaar te tonen. En daarbij denk ik na over hoe ik een en ander financieel kan organiseren. Maar daar over later meer.